paragraph
standard_text
Omgaan met ongeneeslijke zieken is balanceren tussen voldoende empathie en het deskundig toepassen van kennis en vaardigheden.
Enerzijds moet men kritisch zijn over de zin van bepaalde routineuze handelingen en onderzoeken.
Anderzijds moet men aandacht blijven geven aan het lichamelijk onderzoek van de patiënt, omdat patiënten hierdoor voelen dat zij in hun geheel voor zorgverleners belangrijk blijven.
- Belangrijk is om in te schatten wat de patiënt zelf als belangrijkste aantasting van zijn levenskwaliteit beschouwt (vraag bv. “Waarvan heb je nu het meeste last?”).
- Er bestaat geen hiërarchie van symptomen. Men moet vooral de lastige symptomen voor de patiënt behandelen en niet enkel wat de zorgverlener het meest urgent vindt.
- Ook het niveau van verlichting van de symptomen wordt door de patiënt zelf bepaald. Sommigen verkiezen bv. een bepaalde graad van pijn maar zonder aantasting van hun geestelijke vermogens. Ze willen nog hun krant kunnen lezen of televisie kijken.
- Een palliatieve behandeling is meestal continu in tegenstelling tot een curatieve therapie die wordt gestopt als de ziekte is genezen.
- Actief de klachten bevragen: sommige patiënten durven niet klagen over bv. pijn uit angst te worden gehospitaliseerd of niet te worden ontslagen uit het ziekenhuis of uit schroom voor de arts/zorgverlener.
- Beschikbaar opstellen door bv. telefonische bereikbaarheid. Dit geeft een enorme gemoedsrust, vertrouwen.
Tenslotte mag men zich niet beperken tot het arsenaal van medicamenten of klassieke verpleegkundige technieken.
Wat de patiënt denkt dat helpt en hem geen schade berokkent is nuttig: een massage, een bad met etherische oliën, ontspannende muziek, een glas wijn,....